บันทึกย้อนหลัง อ่านเพชรพระอุมาจบภาคแรกเรียบร้อยแล้ว อ่านภาคสมบูรณ์ไปแค่ตอนเดียวคือ จอมพราน ซึ่งมี ๔ เล่ม (อ่านไปได้ ๓ ) สรุปรวมอ่าน “เพชรพระอุมา” ไปทั้งหมด ๒๗ เล่มในปี ๒๕๕๓ อ่านหนังสืออื่นๆ (ซึ่งจะมาบันทึกย้อนหลัง) อีกนิดหน่อย

ตอนที่ ๔  อาถรรพ์นิทรานคร จำนวน ๔ เล่ม
คณะเดินทางได้เดินทางมาเจอกับความลี้ลับแปลกประหลาด
เป็นมิติของภพวิญาณที่ นิทรานคร เมืองในคำสาปของมันตรัย
โดยแม่ทัพวรมันต์ อาศัยร่างแงซาย ในการขอความช่วยเหลือ
และภาคนี้ บุญคำ ดูจะมีบทบาทและความน่าเชื่อถืออย่างชัดเจน
** 2 เล่มแรก อ่านในเดือนพฤษภาคม

ตอนที่ ๕    ป่าโลกล้านปี จำนวน ๔ เล่ม
ภาคนี้ชาวคณะได้ผจญภัยไปกับสัตว์โลกยุคดึกดำบรรพ์
และพืชประหลาดกินคน โดยมีมาเรียเป็นผู้ให้ข้อมูลเรื่องสัตว์
และระหว่างเดินทางต่อ ทั้งหมดก็ต้องเจอภาวะคับขันอีกครั้ง
จากการขอความช่วยเหลือจากพญาวานร
“รายา” มนุษย์ยุคหินโบราณ

บันทึก : ขณะบันทึก ๗ มิถุนายน ๕๓
กำลังอ่านป่าโลกล้านปีเล่ม ๓ เท่ากับเล่ม ๑๙ ของเรื่อง

ตอนที่ ๑   ไพรมหากาฬ จำนวน ๔ เล่ม
ภาคแรกที่แนะนำให้รู้จักตัวละครหลัก และเริ่มการเดินทางผจญภัยในป่า
พร้อมๆ กับการเรียนรู้วิถีชีวิตในป่าและเครื่องไม้เครื่องมือ

ตอนที่ ๒    ดงมรณะ จำนวน ๔ เล่ม
ภาคนี้เริ่มมีตัวละครมาเพิ่ม ความเข้มข้นชวนให้ติดตามยิ่งขึ้นตามลำดับ
เริ่มมี “สิ่งที่มองไม่เห็น” และไม่สามารถพิสูจน์ด้วยวิทยาศาสตร์ได้ปรากฏแก่ผู้ร่วมเดินทาง
เริ่มมีอาถรรพ์ มีเรื่องราวของเวทย์มนตร์ เคล็ด และการแก้อาถรรพ์

ตอนที่ ๓    จอมผีดิบมันตรัย จำนวน ๔ เล่ม
ภาคนี้เริ่มออกจาหล่มช้าง เริ่มเจออาถรรพ์ และเจอสภาพป่าโบราณอย่างชัดเจน
การต่อสู้ในภาคนี้จะมีเรื่องไสยศาสตร์อย่างเป็นทางการ

บันทึก : ระยะเวลาอ่าน คือ เดือนพฤษภาคม (ไม่ได้อ่านต่อเนื่องทุกวัน)

จั่วหัวบนหน้าปกว่า
“นวนิยายที่จะทำให้คุณต้องเปล่งเสียงคำราม
ออกมาเป็นเสียงหัวเราะ”

เรื่องราวเกี่ยวข้องกับการก่อวินาศกรรม โจรกรรม
หรือสารพัดกรรมตามแต่จะทำได้ของคนๆ หนึ่ง
(ตอนหลังนี่มีถึงสองคนด้วยกัน)
เพื่อต่อต้านการกระทำที่ ชุ่ย มักง่าย และเห็นแก่ตัว
ผ่านเรื่องราวความรัก เสียดสีสังคม และแดกดันคนบางกลุ่ม

สิ่งที่บอกได้สั้นๆ และได้ใจความหลังจากที่อ่านจบคือ
“เรื่องดีๆ ของคนบ้าๆ แต่เรื่องบ้าๆ ของคนดีๆ”

เป็นการเขียนที่แสดงออกถึงเรื่องจริงที่เป็นปัญหาหมักหมม

ถ้าให้นิยามว่า “ตลกร้าย” คงได้ใจไปเต็มๆ
(ร้ายกว่าเด็กชายหอยนางรมอีกนะ…อันนี้ความเห็นส่วนตัว)

หนังสือเล่มบาง ที่เผอิญไปค้นเจอในกระบะลดราคาเหลือเล่มละ 20 บาท
บอกเล่าถึง “ความ(ใฝ่)ฝัน” ของแม่บ้านรับจ้างชาวอังกฤษที่มีต่อชุด “ดิออร์”
ความฝันเล็กน้อย แต่ยิ่งใหญ่ ความฝันที่มองได้อีกมุมว่าช่างไร้สาระ…
แต่ผู้เขียนก็แก้ต่างเรื่องด้วยการทำให้เรารู้ซึ้งว่า…ต้องทำสาระเพื่อให้ได้มาซึ่งความฝัน

เรื่องไร้สาระ หรือไม่ไร้สาระ – - อันนี้ยกไว้
แต่เรื่องความตั้งใจแน่วแน่ มุ่งมั่น และเด็ดเดี่ยวกับความฝัน
การยอมรับความจริงกับตัวเอง… และเอาใจหัวใจตัวเอง
อันนี้แหละ… เทให้ทั้งใจ

ถึงแม้ว่าจะทราบวัตถุประสงค์ที่ผู้เขียนต้องการสื่อเพื่อสอนคนอ่านได้โดยง่าย
แต่ก็อดจะชื่นชมหนังสือเล่มนี้ไม่ได้อีกเหมือนกันว่า… มีเสน่ห์อย่างยิ่ง
โดยเฉพาะผลงานแปล…ที่ทำให้อ่านเข้าใจง่าย สรรพนาม หรือถ้อยคำ
ที่แสดงถึงความตั้งใจของผู้แปลที่มีต่อคนไทย
ไม่ได้สักแต่จะแปล…ตามหลักภาษา ตามคำศัพท์อย่างเดียว

หนังสือเล่มขนาดเล็ก… เล็กกว่าพ็อกเก็ตบุ๊คทั่วไป ที่นำเสนอแบบเล่าเรื่องกึ่งบันทึกของตัวละครเด็กคนหนึ่ง ชื่อ “เอสเพอรันซ่า” ที่มีความฝันจะมีบ้านสวยๆ ดีๆ ซักหลัง ซึ่งความเป็นจริงคือ เธออาศัยอยู่ย่านที่เรียกว่า ถนนมะม่วง… คล้ายสลัม แต่ที่นี่ทำให้เธอได้เห็น “ชีวิต” มากมายหลายแบบ ทั้งที่เธอเข้าใจและไม่เข้าใจ

ปิดท้ายเดือนด้วยหนังสือเล่มบางๆ เล่มนี้
หนังสือเรียบๆ ธรรมดา เนื้อหาง่ายๆ เบาๆ แบบไม่ต้องใช้เวลาอ่านมากมาย
บางบท บางตอนสอดแทรกมุมมองผู้เขียนต่อสิ่งต่างๆ
เช่น ความรัก การใช้ชีวิต ฯลฯ ในแบบของถ้อยคำที่สละสลวย

หนังสือเล่าเรื่องส่วนตัวของผู้เขียน
โดยมีโปสต์การ์ด (เขียนแบบนี้ค่ะ)
เป็นเหมือนพระเอก พระรอง นางเอก นางรอง
อยู่ในเรื่องสั้นแต่ละเรื่องแต่ละตอน
ไม่ได้กล่าวประเด็นถึงโปสต์การ์ดแบบเข้มข้นนัก

เพียงแต่บอกเล่าให้รู้ว่า
โปสต์การ์ดเป็นสื่อกลางสำหรับผู้เขียน
ในการบอกเล่าเรื่องราวของการเดินทาง ความรู้สึก
หรือแม้กระทั่งเป็นกำลังใจให้กันและกัน
โดยยกข้อความจากโปสต์การ์ดส่วนตัวมาให้อ่านประกอบ

และแล้วก็จบเสียที The Davinci Code – รหัสลับดาวินชี
ร่ำๆ จะเปิดอ่านอยู่หลายครั้ง เพิ่งจะสำเร็จเอาไม่กี่วันนี่เอง
หนังสือหนา แต่อ่านได้เร็ว เนื้อเรื่องตอนแรกเนิบไปหน่อย
ท่อนกลางสนุกหนักหนา มาตอนปลายช้าสลับเร็ว
อารมณ์ประมาณว่าคนเขียนอยากให้จบเสียที

เรื่องราวการส่งผ่านความลับ ผ่านรหัสลับ
การแกะรหัสโดย โรเบิร์ต แลงดอน กับ โซฟีย์ เนอเวอ
จากการตายแบบมีเงื่อนงำของภัณฑารักษ์แห่งพิพิธภัณฑ์ลูฟท์

ต้องยอมรับเรื่องการผูกเงื่อนที่ดีมาก (ถึงยังไม่มากที่สุดก็ตาม)
แต่สิ่งที่น่ายกย่องอย่างมากคือการได้รับคือเกร็ดความรู้เรื่องทั่วๆ ไป
และเกร็ดความรู้ประวัติศาสตร์เกี่ยวกับคริสตศาสนา

หนังสือเล่าเรื่องที่มีร้านเหล้าเป็นฉากหลัง
ทั้งสุขนาฏกรรม และโศกนาฏกรรม
เป็นเรื่องจากเค้าโครงเรื่องจริงของผู้เขียน

ตอนหยิบหนังสือเล่มนี้จากร้านเพื่อน
สะดุดตรงชื่อนี่แหละ รองลงมาก็ปก
อะไรดลใจให้นึกถึงเรื่อง Quentins – ร้านนี้มีเรื่องเล่า
โดย MEAVE BINCHY แปลโดย ภาสกร ประมูลวงศ์

เพราะความที่คิดไปเอง กับสิ่งที่อยู่ในมือมันคนละเรื่อง
ไม่ถึงกับผิดหวังอะไรมากมาย
แค่กังขาว่า อะไร้ อะไรดลใจไปถึงเควนตินได้แค่นั้นเอง

ร้านเหล้ามีนิยาย กลิ่นนวนิยายที่ไม่ได้มีปม
ออกจะเป็นเรื่องเล่าส่วนตัวที่ผู้เขียนพูดถึงคนมีชื่อเสียง
ในวงการวรรณกรรมบ่อยมาก

อ่านได้เรื่อยๆ ไม่ติดงอมแงม
และก็อ่านได้จนจบเหมือนกัน

ธรรมะย่อมชนะอธรรม!!

แต่เรื่องนี้ ตอนจบเหมือนยังไม่จบ
(อาจมีภาคต่อไปได้…มั้ง)